meer cartoons op:

http://jesusclub.wordpress.com/player-club/

Het opruimen van mijn kamer, de vondst van oude schijfjes en de herontdekking van Limp Bizkit. Zes jaar geleden zag ik ze zweven in het straatbeeld, boven de hoofden van de mensen: rode petjes met een witte NY. De zanger, Fred Durst, beloofde ons ‘generation strange’ dat we konden vliegen, en zwoer een onbekende andere geen fuck te geven, tenzij:

Tegen wie had hij het eigenlijk? Dat moest die andere generatie zijn: mama, papa en volwassenen in het algemeen. “Niet ‘shit’ luisteren, maar een ‘fuck’ krijgen” dat is wat ik van die generatie moest verlangen. Muziek voor ons jongens in de overgang. We waren geen kind meer maar ook nog geen volwassene. Er zijn nooit duidelijke sociale normen voor pubers en daarom werd extreem gedrag van ons eerder getolereerd. Maar deze tolerantie leek niet genoeg op de acceptatie, het respect, die ‘fuck’ waar we op zaten te wachten. Later vertelde een zekere Arnold van Gennep me dat deze ‘generation x’ vaak in die status ook niet kon deelnemen aan het leven in hun samenleving totdat de liminaliteit werd opgeheven. “Een liminale status is een niet-geaccepteerde of een niet-gedefinieerde rol binnen een cultuur. Liminaliteit is meestal van korte duur. Iemand die in een liminale status zit is meestal onderdeel van een overgang tussen twee geaccepteerde rollen. Tijdens een overgangsfase zijn mensen vaak in een liminale toestand en ze hoeven zich dan ook niet te gedragen naar de normen van hun cultuur.” Verantwoordelijkheidsgevoel is onze generatie trouwens nooit echt bijgebracht, hoewel het de mooiste ‘fuck’ had kunnen zijn die de maatschappij ons kon geven. In plaats daarvan leerde we Plato negeren die zei dat ‘de beste leiders nooit leiders willen worden’ en lieten onze hoofden op hol brengen door leiderschapsmodellen. Uit de gedachten van Plato werd enkel het ingrediënt ‘deligeren’ gedestileerd om de postmoderne verantwoordelijkheidsloze soep toch wat smaak te geven. Ondertussen is de ontgoocheling in deze leiderschapsluchtbel groot, lijkt de ‘generation strange’ toe aan een nieuwe liminale status en begeleidt Limp Bizkit met even veel mooie woorden mijn persoonlijke exodus van een fase waar het eens de intrede van omlijstte: Fred ‘I’ve seen the fight club about 28 times’ Durst geeft de strijd niet op. Zullen zijn voorspellingen dit keer wel uitkomen?

 Limp Bizkit: May way, 2001.

Soms droom ik ervan dat ik een tevreden en gelukkige opa was. Het liefst zou ik alle andere overbodige stappen overslaan en meteen in een schommelstoel kruipen. Achteroverleunend zou ik dan de rook van mijn sigaret wegblazen en over een leesbril mijn vrouw aankijken. Zonder dat ik iets hoefde te vragen bracht ze mij koffie met melk. Mijn kleinzoon, nog niet aangetast door de onverschilligheid van de puberteit, eigenlijk de onverschilligheid vanaf de puberteit, kreeg een glas priklimonade. Ik zou hem vragen of hij al verliefd wilde worden. Ik zou het hem ten sterkste aanraden. Voor iemand vallen is een zegen. Opkijken en dromen… een heerlijkheid. Smachten zonder gereserveerdheid, jezelf verliezen in een ander… pure genade. Ik zou hem vertellen dat het voor ons, mensen uit de postmoderne crisis, heel moeilijk, zelfs onmogelijk was om een dergelijk niveau van heerlijke naïviteit te bereiken. Dat juist die crisis ervoor zorgde dat we nergens meer in konden opgaan, in wilden geloven of onszelf konden verliezen. Ik zou mijn peuk in de asbak drukken en de blik van mijn vrouw ontwijken. Zij zou naar me kijken… en zonder iets te vragen zou ik weten dat die blik me verbood om nog langer over het postmodernisme te praten. Ik zou haar bedanken met slagroom en aardbeien, maar niet waar onze kleinzoon bij was.

In deze derde en laatste aflevering van de trilogie ‘voetballers, blote borsten en veiligheidsinstructies’ meer aandacht voor ‘veiligheid’ dan ooit! Nee, geen gele fluo-vestjes dit keer… maar drie onvervalste waarschuwingen.

Waarschuwing 1: Tot mijn verbazing stelde ik vast, toen ik de Dvd’s van Spiderman I en II bekeek, dat bovenstaande waarschuwing ontbreekt. Het logo zou ervoor ontworpen moeten zijn. Misschien dat het censuurapparaat Spiderman III eng genoeg vindt om er toch zo’n spinnetje op te zetten.

Waarschuwing 2: Als je hier denkt foto’s van blote voetballers of blote borsten te vinden omdat je, net zoals vele andere, via één of andere zoekmachine terecht bent gekomen op de titel van deze post, besef dan dat wordpress.com zo vriendelijk is om mij hiervan op de hoogte te houden. Om u toch niet geheel teleur te stellen kunt u hieronder een impressie vinden van de P-magazine-badpakkenspecial en onder de indruk raken van de rest van mijn vakantiewerk.

Waarschuwing 3: De derde waarschuwing werd al vertolkt door de spin bovenaan. Het beeldmateriaal wat u dra te zien zal krijgen kan gevoelens van/en/of angst opwekken.