Het opruimen van mijn kamer, de vondst van oude schijfjes en de herontdekking van Limp Bizkit. Zes jaar geleden zag ik ze zweven in het straatbeeld, boven de hoofden van de mensen: rode petjes met een witte NY. De zanger, Fred Durst, beloofde ons ‘generation strange’ dat we konden vliegen, en zwoer een onbekende andere geen fuck te geven, tenzij:

Tegen wie had hij het eigenlijk? Dat moest die andere generatie zijn: mama, papa en volwassenen in het algemeen. “Niet ‘shit’ luisteren, maar een ‘fuck’ krijgen” dat is wat ik van die generatie moest verlangen. Muziek voor ons jongens in de overgang. We waren geen kind meer maar ook nog geen volwassene. Er zijn nooit duidelijke sociale normen voor pubers en daarom werd extreem gedrag van ons eerder getolereerd. Maar deze tolerantie leek niet genoeg op de acceptatie, het respect, die ‘fuck’ waar we op zaten te wachten. Later vertelde een zekere Arnold van Gennep me dat deze ‘generation x’ vaak in die status ook niet kon deelnemen aan het leven in hun samenleving totdat de liminaliteit werd opgeheven. “Een liminale status is een niet-geaccepteerde of een niet-gedefinieerde rol binnen een cultuur. Liminaliteit is meestal van korte duur. Iemand die in een liminale status zit is meestal onderdeel van een overgang tussen twee geaccepteerde rollen. Tijdens een overgangsfase zijn mensen vaak in een liminale toestand en ze hoeven zich dan ook niet te gedragen naar de normen van hun cultuur.” Verantwoordelijkheidsgevoel is onze generatie trouwens nooit echt bijgebracht, hoewel het de mooiste ‘fuck’ had kunnen zijn die de maatschappij ons kon geven. In plaats daarvan leerde we Plato negeren die zei dat ‘de beste leiders nooit leiders willen worden’ en lieten onze hoofden op hol brengen door leiderschapsmodellen. Uit de gedachten van Plato werd enkel het ingrediënt ‘deligeren’ gedestileerd om de postmoderne verantwoordelijkheidsloze soep toch wat smaak te geven. Ondertussen is de ontgoocheling in deze leiderschapsluchtbel groot, lijkt de ‘generation strange’ toe aan een nieuwe liminale status en begeleidt Limp Bizkit met even veel mooie woorden mijn persoonlijke exodus van een fase waar het eens de intrede van omlijstte: Fred ‘I’ve seen the fight club about 28 times’ Durst geeft de strijd niet op. Zullen zijn voorspellingen dit keer wel uitkomen?

 Limp Bizkit: May way, 2001.