“Dat is lang geleden” zei de dokter toen hij mijn naam ontdekte op zijn computerscherm. Hij had gelijk. Ik hou niet van dokters. En nu stond ik hier, om het bewijs te halen dat ik gezond ben. “Ik heb het nodig voor een job in het onderwijs”. Vijf minuten later zijn we klaar. Mijn dokter is vriendelijk en rond het bezoekje af met semi-profetische woorden: “het begin van een carrière”. Met het papiertje opgefrommeld in mijn zak fiets ik weer de donkere natte straten in. Mijn koptelefoon speelt van:

“May Your Kingdom come
And Your will be done
As we serve Your heart
Serve Your heart
Let salvation flow
As Your people pray
Lord we long for more
Long for more”

Ik zing luid mee. Een gelukkige jongeman, aan het begin van zijn carrière, nog zonder vrouw of kinderen, een splinternieuw gezondheidsbewijs op zak, een bloeddruk van dertien op acht.

PIEF, POEF, PAF.

Drie doelgerichte kogels doorboren zijn hart. Hij valt met mijn fiets in een plas. Doodse stilte. Het voorwiel blijft nog draaien. Niet lang want de dynamo zorgt voor weerstand, de enige weerstand die geboden werd bij deze tragische moord. Langzaam dooft het licht. Hij ligt mijn lichaam, bloedt mijn bloed en zwijgt mijn gezang. Vijf minuten later vindt een wandelaar mijn lijk. Daarnaast de koptelefoon die inmiddels een volgend liedje is begonnen:

“No wonder I call You the Saviour
No wonder I’m singing”

Het was het allerbeste, het meest perfecte, met stip het briljantste moment voor een aanslag op hem, op mij. De moordenaar hoefde zelfs niet bang te zijn dat ergens in de schoot van een vrouw een door mij verwekte zoon zou groeien die over vierentwintig jaar wraak kon nemen. Vijf minuten later kom ik thuis. “Je hebt je kans verkeken lafaard” denk ik terwijl ik de garagedeur sluit “je komt vijf minuten te laat.”