Ik luister te veel.

Te veel Fred Durst. De mooie herinneringen die zijn muziek opriep uit de tijd dat ik wandelende in de Antwerpse jodenbuurt en het keep on rollin’ advies ter harte nemend knipoogde naar verlegen Joodse meisjes die nog geen pruik droegen, maken plaats voor de onbestemde indrukken van het claustrofobische Leuvense straatbeeld. Ik moet stoppen met luisteren. Stoppen voordat de Leuvense lucht het Antwerpse aroma aan de “Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water” helemaal heeft verwaterd.