“Ik kan je niets beloven” had ze gezegd. Vanaf dat moment wist hij waar hij aan toe was, zonder er zich warm of koud bij te voelen. Hij voelde niet hoe, bij het uitspreken van die woorden, het laatste beetje wat hem nog van lang gekoesterde maagdelijkheid restte, onder grote druk was komen te staan. Al zijn voornemens, zijn principes… ze hingen in een gevoelloze damp rond de steeds groter wordende vlam die zijn vuur van lieve lust en snelle passie brandend hield.  Als dunne druppels die blijven liggen op dik hoofdhaar zonder dat ze de schedel natmaken, probeerden eens plechtig gemaakte beloftes hun manifest te scanderen. Hij luisterde niet. Herinneringen aan spreuken en verzen deden een laatste poging hem tot bezinning te brengen, maar kregen zelfs de kans niet door hem heen te rijmen. Zij drukte haar ware liefde wachtend tegen hem aan terwijl de stof van haar blouse zich ongelijk spande om haar mooie vormen.  Hij had zoiets nog nooit gevoeld, en ook nu voelde hij niet. De duivel was wakker. Dronken van plezier. Nog even en dan kon Lucifer zich tevreden tussen hen in te slapen leggen op het kopkussen waar nog later een huilende moeder twee lange blonde haren zou vinden. Maar nu waren het nog de haren waar zijn handen op rustten, de haren waardoor twee bruine ogen brutaal omhoog keken en daar bevestiging vroegen.  “Blijf je bij me?” vroeg hij terug. Ze glimlachte en fluisterde een tweede keer: “ik kan je niets beloven”.