Het is zoals gek dat ik ervan word. Als je dan zoals een Amerikaanse hoort zeggen zoiets zoals ‘We were like barbecue’n like in like august that whas like awesome’ dan denk je bij jezelf dit is zoals te gek voor woorden. Verder rijst in mij zoiets als een lied zoals ’that’s not like the way, uhu uhu, I like like it, uhu uhu’

Op de internetpagina van Ichtus Gent las ik het volgende: “We willen ons graag verdiepen in het woord van God en het gebruik ervan. Vaak gaan we er te licht over en halen we verzen uit hun context.” 

Dat zowel de medewerkers van de NBV 2004 als de studenten van Ichtus een christelijke boodschap willen uitdragen zal niemand verbazen, maar dat de bijbel door de Gentse postmoderne hermeneutiek gedegradeerd wordt tot een inspiratiebron waaruit men in alle vrijheid mag interpreteren en zelfs veranderen, doet minstens de wenkbrauwen fronzen van een ieder die zich bekommert om de goede vertaling van Gods woord. Op hun kersverse website www.ichtusgent.be laten de Gentse Ichtianen weten: ‘ojo maat, vree wijs’ te zijn. De woorden ‘maat’, ‘wijs’ en zelfs ‘vree’ mogen niemand vreemd in de oren klinken terwijl ‘ojo‘ op zijn minst een middelmatig tot slecht taalgevoel doet vermoeden. In de nieuwe bijbelvertaling kwam ik in Samuël 24:5b een gelijkaardige strottenhoofdbreker tegen: “Ik zal je vijand aan je uitleveren; oje kunt met hem doen wat je goeddunkt.”

Terwijl het in de grondtekst vermelde `asah absoluut geen ruimte laat voor de mogelijkheid ‘oje‘, kiezen de vertalers er toch voor om in de eerste geprinte editie van de NBV 2004 zich in te laten met deze Oost-Vlaamse dichterlijke vrijheid. Vreemd, want nergens anders in de bijbel vinden we ook maar de minste aanleiding om in het geval àsah te spreken van ‘ojo’, ‘oje’ of enige andere gelijkklinkende wansmakelijkheid. Niet onterecht heeft de NBV redactie deze hermeneutische blunder rechtgezet op de online versie: www.nbv.nl. Of het ook de invloed van Gentse poëzie is die de vertalers van Samuël hebben doen besluiten om 2 Samuël 5:12 te interpreteren als: “David besefte dat de HEER hem als vorst over had Israël aangesteld” is wellicht een vraag die in de Oost-Vlaamse hoofdstad aan bod zal komen. Het thema van Ichtus Gent dit jaar is immers ”Verantwoord Bijbelgebruik”.

“Masturbeerde gij?” roept mijn getatoeëerde collega boven het lawaai van de machines uit. Langzaam haal ik de gele dopjes uit mijn oren en terwijl het lawaai zijn intrede doet, antwoord ik “theologie”. Met het besef van mijnentwege dat “wastudeerde gij” inderdaad een aannemelijker vraag was, groeit het besef van zijnentwege dat mijn antwoord hem eigenlijk onbekend in de oren klinkt. Uiteindelijk geeft hij het op en vraagt: “wa is da?”. “Godsdienst” zeg ik snel, want ik heb dit gesprek al honderd keer gevoerd, straks gaat hij vragen of ik pastoor ga worden en ik zet alvast een ontkennend gezicht op om mijn “nee” kracht bij te zetten. Ik zie dat mijn antwoord hem gunstig stemt. “Leraar dan…” probeert hij. Graag bevestig ik zijn tweede poging. Lachend vraagt hij nu: “dan mag ik zekers geen ‘godverdoeme’ zegge?”. “Vloeken is sowieso geen goed plan” lach ik oprecht terug. Meer nog dan bij de introductie van het woord ‘theologie’ vouwt hij zijn gezicht in een ernstig denkende plooi. Terwijl ik me voorbereid op een antwoord wacht ik geduldig tot ik hem zie vragen: “waarom niet?”. “Omdat je dan vraagt ‘God, verdoem mij’”. Ik geniet van de vertwijfelde verbazing waarmee hij me aankijkt. Nog voordat hij het zelf kan, roep ik: “zo had ik het nog niet bekeken”. “Nee…” piekert hij nog even na, “maar er zijn er veul die da zegge he?”.

Terwijl ik mijn BT lifter met vier wieltjes over de betonnen vloer van de fabriek duw denk ik na over de fiets die ik zal kopen. Mijn eigen tweewieler is namelijk gepikt, maar gelukkig wil Randstad me uit de nood helpen. Dit baantje verdient aardig en met een extra slot zou ik me een heel mooie racefiets kunnen veroorloven. De bel gaat. Het is pauze. Als een bekwame gynaecoloog haal ik mijn doosje spaghetti uit de met naakte vrouwenposter beplakte koelkast. Even de microgolf aan om alles op te warmen en dan de eetzaal opzoeken. Tijdens de maaltijd betrap ik mezelf op een kleine perverse gedachte. “Dat moet door al die posters komen” maak ik mezelf verontschuldigend wijs. Niet de affiches die ons jobstudenten wijzen op het belang van veiligheid of de voetbalclub uit Lierse in het seizoen 1996-1997, maar meestal de decoraties met een P van magazine of layboy. Het schijnt goed te zijn voor je mannelijke hormonen. Terwijl ik veder eet blijkt mijn freudiaanse perversie toch dichter bij de waarheid te liggen dan ik hoopte. Toen mij namelijk ter oren kwam dat het maar 10 euro kost voor één nacht, kon ik het niet helpen dat mijn gedachten uitgingen naar plaatsen waar ook de twee Jerichoverspieders plachten te komen. Even verweet ik mijzelf deze merkwaardige verbinding die gelegd werd door de combinatie van de woorden ‘euro’ en ‘nacht’. Achter mij vertelt Harry de sekstoerist in geuren en kleuren waarom de omgebouwde mannen met sterke handen eigenlijk beter zijn dan de andere hoertjes. “Zo zit dat dus” concludeer ik “dat mag ik niet vergeten”. Op het nieuws hoor ik dat een wielrenner uit de tour is gezet. Het verbaast me meer dat er nog wielrenners in de tour zitten dan het rapport waarin staat dat de fietser in kwestie een te hoge testosteronwaarde heeft.

Er zijn van die dingen in het leven die je met volle borst een halt wil toeroepen. Meestal gaat het om kleine onzinnigheden die vanzelf voorbij gaan. Niets lijkt minder waar met de gele fluovestjeshype. Terwijl vandaag, wegens een geschorste fietser, de Tour de France van start ging zonder gele trui werd het hele peloton voorafgegaan en afgesloten door auto’s met vermoedelijk allen minstens één oversized geel polyester met reflecterende strippen gedecoreerd jasje in de achterbank. Argumenten voor deze toedracht diept men op uit het veiligheidsvaatje. In geval van pech aan de weg loopt men zelfs het risico om een bekeuring te krijgen voor het niet dragen van een zodanig jasje. Vijanden uit de lagere school waren milder met klasgenoten die de verkeerde kleren droegen.

Toen ik enkele weken geleden tijdens een late wandeltocht een vriendin tegenkwam kreeg ik in plaats van een hartelijke groet een mond vol verwijt dat ik wel dood had kunnen zijn en geen veiligheidsmaatregelen had genomen. Zelfs in de bus naar Leuven kreeg een medereiziger mijn bloed tot op het kookpunt door het onverstoord dragen van deze veiligheidsmaatregel twee uur lang. Wat bezielt die mensen? Zien ze dan zelf niet dat ze met beide ogen rechtstreeks in dezelfde val lopen waarin nu miljoenen verslaafden uit proberen te komen. Over tien jaar komen wetenschappers immers met een verbluffend doch onthullend rapport waarin het dragen van gele fluojasjes wordt aangewezen als doodsoorzaak nummer één! Voorlopig is de wetenschap nog niet zo ver, toch durf ik u allen op te roepen om te bezinnen over de gevolgen van ingrediënten als reflecterende strips, geel en fluo.